FB IMG 1432740461817

Η άλλη όψη της περηφάνειας

pride paradeΓράφει η Βίκη Δημακοπουλου

Το Σάββατο, πραγματοποιήθηκε για μία ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη η παρέλαση των ατόμων, που διεκδικούν ίσα δικαιώματα.

Συζητώντας με έναν δημοσιογράφο της πόλης τις προάλλες, ο τρόπος που εξεφράσθη εναντίον αυτής της διοργάνωσης, ανήκει στην κατηγορία που δε μπορεί να τυπωθεί ούτε μέρος της φράσης του!
Τον ρώτησα, γιατί δεν εκφράζεται δημοσίως για αυτό το θέμα, μια και έχει τη δυνατότητα μέσα από το μέσον στο οποίο εργάζεται. Του είπα ότι αυτό ακριβώς είναι και το μήνυμα της εκδήλωσης: η ελεύθερη έκφραση απόψεων και ιδεών.
Μου απάντησε ότι αν το κάνει, θα δεχθεί τέτοιες επιθέσεις από όσους συμφωνούν, που μπορεί να χάσει και τη δουλειά του ακόμη!
Επίσης μου είπε ότι αρκετά προβλήματα έχει για να βάλει ένα ακόμη στο κεφάλι του, λέγοντας τα αυτονόητα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν τόσο κόσμιος στην εκφορά του λόγου του, αλλά λέω να κρατήσω το επίπεδο και να μην αρχίσω να γράφω βάζοντας @ ή # ή #%^# σε κάθε δεύτερο γράμμα, γιατί θα ήταν δύσκολη η ανάγνωση.
Όμως...... Έχοντας συζητήσει με πολλούς διαφωνούντες, αλλά και παρακολουθώντας την όλη παράσταση και φυσικά έχοντας φίλους, οι οποίοι είναι ομοφυλόφιλοι, αποφάσισα, κόντρα σε αυτούς που με προέτρεψαν να μην το κάνω (ο όρος προτροπή επιεικής μια και στην ουσία σχεδόν απειλήθηκα να μην το κάνω!), αποφάσισα λοιπόν να καταθέσω τη δική μου προσωπική άποψη, η οποία είναι βέβαιο ότι βρίσκει σύμφωνους πολύ περισσότερους από όσους τολμούν να εκφρασθούν δημοσίως.
Ίσα δικαιώματα λοιπόν για όλους. Φυσικά και ναι. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του οποιουδήποτε να επιλέξει τον ερωτικό του σύντροφο είτε ανήκει στο ίδιο φύλο είτε σε διαφορετικό.
Εννοείται ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως χρώματος ή καταγωγής, εφ’ όσον όλοι υπακούουν πρώτα στους ηθικούς και τους άγραφους νόμους και μετά σε αυτούς που υπάρχουν στο δίκαιο κάθε χώρας.
Δε διαφέρει ο έγχρωμος δολοφόνος από τον λευκό ρατσιστή δολοφόνο που σκοτώνει αυτούς που δε γουστάρει. Και οι δύο λέγονται δολοφόνοι.
Αλλά ξεφεύγουμε. Το θέμα μας είναι το καρναβάλι (διότι περί αυτού πρόκειται), που στήθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Είναι δικαίωμα (το επαναλαμβάνω συνεχώς), του κάθε ανθρώπου να διεκδικεί οτιδήποτε θεωρεί ότι πρέπει να διεκδικήσει. Γιατί όμως θα πρέπει να μασκαρευτεί και να βγει στους δρόμους σαν «καραγκιόζης» για να το κάνει;
Δεν υπάρχουν δικαστήρια; Δεν υπάρχει ακόμη και η λύση της ειρηνικής πορείας, αλλά με κόσμιο τρόπο;
Υποτίθεται ότι οι άνθρωποι που παρήλασαν, ήθελαν αφ’ ενός να διεκδικήσουν από την πολιτεία, αφ’ ετέρου να διεκδικήσουν από τους συνανθρώπους τους που διαφωνούν, την αποδοχή.
Πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο! Προσωπικά ένιωσα πολύ άβολα, βλέποντας ημίγυμνους ανθρώπους στο δρόμο, να επιδεικνύουν τη διαφορετικότητά τους.
Δεν πιστεύω ότι έτσι διεκδικούν το σεβασμό και την εκτίμηση. Ακριβώς το αντίθετο επιτυγχάνουν.
Οι φίλοι μου που είναι ομοφυλόφιλοι, δεν ξεχωρίζουν από τους ετεροφυλόφιλους. Πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά τους, ντύνονται με κανονικά ρούχα και όχι με κοστούμια εμπνευσμένα από το καρναβάλι του Ρίο και έχουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα στην καθημερινότητά τους, τόσο στη δουλειά τους, όσο και στην προσωπική τους ζωή.
Αλίμονο αν ο καθένας που θέλει να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, μασκαρεύεται.
Και πάμε και στην ουσία. Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια διεκδικούν μεταξύ άλλων το δικαίωμα στην υιοθεσία.
Το να έχουν δικαίωμα να παντρεύονται, προκειμένου να εξασφαλίσουν οικονομικά δικαιώματα, είναι λογικό και θεμιτό, μια και ενώ κάποια ζευγάρια ζουν χρόνια μαζί, όταν ο ένας από τους δύο «φύγει», ο άλλος δεν έχει δικαίωμα στην κοινή περιουσία. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Όμως γιατί να θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί; Δεν έχουμε αρκετά προβληματικά παιδιά και στη συνέχεια προβληματικούς ενήλικες, από τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια;
Γιατί θα πρέπει ένα παιδί, εκτός όλων των άλλων που έχει να αντιμετωπίσει, να έρθει αντιμέτωπο με μία δεδομένα ρατσιστική κοινωνία, η οποία δεν υπάρχει περίπτωση να το αποδεχθεί σαν ίσο;
Έχουν γραφτεί τόμοι ολόκληροι, για τα παιδιά που δε μεγαλώνουν με τους δύο γονείς και λείπει το ένα πρότυπο και ως εκ τούτου, έχουν σοβαρά προβλήματα.
Πόσο μάλλον να έχουν ένα πρότυπο εις διπλούν, παρέα με μία κοινωνία έτοιμη να τα κατασπαράξει! Και κυρίως στην Ελλάδα, όπου οι αντιλήψεις χρειάζονται δεκάδες χρόνια, για να θεωρηθούν δημοκρατικές.
Αν ήθελαν οι φορείς να βοηθήσουν τους ανθρώπους που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, ίσως θα έπρεπε να τους προστατεύσουν λίγο περισσότερο.
Θα ήταν ίσως προτιμότερο να γίνει μία κίνηση εκ μέρους των φορέων και των εκλεγμένων που τάσσονται υπέρ της διαφορετικότητας, σε μία παράσταση σε δικαστήριο. Και όταν λέω παράσταση εννοώ το να παραστούν, όχι να μεταμφιεστούν!
Να πάνε όλοι μαζί σα μάρτυρες υπεράσπισης, καταθέτοντας σοβαρά επιχειρήματα, με την εκπροσώπηση έγκριτων νομικών, οι οποίοι θα έχουν μελετήσει το διεθνές δίκαιο και θα μπορέσουν να διεκδικήσουν την ουσία.
Υπάρχουν επίσης τα αρμόδια υπουργεία, τα οποία θα αποφασίσουν και οι παρελάσεις στις πλατείες, δεν αποτελούν σοβαρά επιχειρήματα.
Το παραπάνω κείμενο, έχει προκύψει μετά από πάρα πολλές συζητήσεις, τόσο με άτομα που κατέχουν δημόσιες θέσεις, όσο και με απλούς πολίτες, οι οποίοι είτε συμφωνούν με τη διαφορετικότητα είτε διαφωνούν πλήρως και φτάνουν ή και υπερβαίνουν τα όρια του απλού ρατσισμού.
Όμως τελικά αυτός δεν είναι ο στόχος; Ο σεβασμός όλων των απόψεων;


Warning: current() expects parameter 1 to be array, null given in /home/zwstithe/public_html/modules/mod_weather_gk4/helper.php on line 333

Θεσσαλονίκη